Ladyignis's Blog

bo kobiecość

ladyignis — Wed, 13 Jan 2010 13:06:15 +0000

czymże jest kobiecość postanowiło się dowiedzieć moje serce. a że jest to serce kobiece więc zadanie okazało sie zdecydowanie bardziej skomplikowane. zastanowilam sie wiec przez ulamek chwili i postanowilam jej poszukac w rzeczywistosci. mianowicie na ulicach zamiast w mediach ( bo medialną kobiecość każdy z nas zna). dlaczego na ulicy? otóż dlatego, że tam powinna być ona mniej lub bardziej prawdziwa, naturalna, rzetelna.
usiadlam na ryneczku obok fontanny i zaczelam obserwacje. ta metoda badania rzeczywistosci zdaje sie byc najbardziej kompetentna mimo jej subiektywnego aspektu. i gdzie ta kobiecosc…
okazalo sie, ze nie znalazlam jej w mijajacych mnie kobietach. dlaczego? poniewaz moj umysł jak umysl zapewne każdego z nas przesiąknięty jest kobiecością medialną. należy wytłumaczyć to sformuowanie. kobiecosc medialna to ta ktorą każa nam wyznawac i akceptowac w telewizji, czasopismach itd ta kobiecosc niekoniecznie jest prawdziwa, bo widzimy ja w zawsze seksownych, zawsze zadbanych, zawsze pokornych, wyspanych, nieproblematycznych kobietach, ktore mają nakaz bycia jednoczesnie delikatnymi i drapieżnymi, otwartymi i tajemniczymi, zadbanymi i naturalnymi i wreszcie samodzielnymi a jednoczesnie potrzebujacymi meskiej pomocy. ale czy taka kobieta moze byc prawdziwa. otoz nie. tak mezczyzno ! odpowiedz brzmi NIE. dlaczego? bo to wyimaginowany obraz kobiety. takowa kobiecosc istnieje przez chwile ale nie na zawsze. a prawdziwa kobiecosc? otoz to…esencja. kobiecosc to feromeny, to chemia, to blysk w oku i umiejetnosci manipulacyjne jakimi obdarzone sa kobiety. to cechy o ktorych mezczyzni zapominaja poniewaz szukaja w nas kobiecosci prezentowanej w mediach. a prawda jest taka ze zenicie sie z prawdziwymi kobietami.
i to w nich macie szukac kobiecosci.

tak rozmawiać całe życie…

ladyignis — Thu, 05 Nov 2009 15:29:49 +0000

I chcę rozmawiać tylko serca biciem,
I westchnieniami, i całowaniami;
I tak rozmawiać godziny, dni, lata,
Do końca świata i po końcu świata.

to wszystko…

ladyignis — Wed, 21 Oct 2009 21:58:21 +0000

bo wszystko czego pragnę to jedynie składniki na gorące aromatyczne ciasto…

kroplę miłości
garść szacunku
deczko namiętności
gram odpowiedzialności
szklanka aromatycznych słów

…to wszystko należy wymieszać i upiec byle jak najprędzej… a później będę się do końca moich oddechów rozkoszować smakiem tego strojnego placka…a jego zapach poczują w nozdrzach wszyscy dookoła… przystaną na sekundę i zadziwią się że jesteśmy tacy szczęśliwi…

była sobie kraina…

ladyignis — Wed, 30 Sep 2009 16:35:01 +0000

Jest pewna kraina…pachnie w niej bzem i kawą cynamonową. Płynie tam pewna rzeka w której kroplami są kobiece łzy. Ale nie są tam one słone…smakują lukrowym wspomnieniem. Łąki rozchodzą się tam delikatnym aromatem miękkiej trawy pokrytej chłodną rosą. Ścieżki usnute są płatkami kwiatowym uginającymi się pod bosymi roztańczonymi stopami. Jest drewniany półokrągły mostek- zaczarowany, magiczny, czarodziejski, wyjątkowy. Należało na nim przysiąść i wydziergać w czarodziejskim płótnie marzenie błękitne. A ono nocą gwieździstą ma się przyśnić i spełnić jeżeli jest z głębi serca wydobyte. Kraina ta ma smak miłości, uniesień ordynarnych. Cudownie odnaleźć tę krainę wspaniałości. Mi się udało pewnego dnia oczarowanego Pana spojrzeniem. Trzy lata tańczyliśmy po tych ścieżkach malinowych…a później kraina zaczęła zanikać. Stawała się przeźroczysta, jakby mniej pachnąca i nie mieniła się kolorami pryzmatu. A Pan umierał…Z ostatnim oddechem Pańskim pękła niczym bańka mydlana. Przepraszam, że nie trzymałam wtedy Pana za rękę…
Przepraszam…że kraina nie istnieje

zmarł Pan, Panie R.

ladyignis — Thu, 24 Sep 2009 20:59:00 +0000

niech zatańczą dziś w mych żyłach kieliszki naszych dawnych uniesień…

lecz ten taniec pełen goryczy, bo bez Pana bo Pan zmarł… zostawił mnie Pan Nibieskooki…a ja nie wiem … nie wiem jak się tańczy nocą w samotności…

my lover…

ladyignis — Wed, 23 Sep 2009 16:08:45 +0000

Your fingertips across my skin
The palm trees swaying in the wind
Images
You sang me Spanish lullabies
The sweetest sadness in your eyes
Clever trick

Well, I never want to see you unhappy
I thought you’d want the same for me

[Chorus]
Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I’m trying not to think about you
Can’t you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should’ve known you’d bring me heartache
Almost lovers always do

We walked along a crowded street
You took my hand and danced with me
Images
And when you left, you kissed my lips
You told me you would never, ever forget
These images

Well, I’d never want to see you unhappy
I thought you’d want the same for me

moja cisza…

ladyignis — Thu, 17 Sep 2009 10:22:22 +0000

Polubiłam ostatnio moją Ciszę…
Odnajduję jakiś nijaki bezmiar swoistego spełnienia w tych samotnych nutach ciszy.
Ubieram tę moją Ciszę w zapach kawy okruszonej cynamonem i przykrytej mleczną pienistą kołderką nadziei.
I tak sobie patrzę w ten nieciekawy widok za szklanym ekranem szyby okiennej. Brak mi wtenczas ambitnych przemyśleń oraz smutków dnia wczorajszego. Są tylko jutrzejsze marzenia, nocny sen o Panu, który zmarł dawno temu w innej przestrzeni, oraz mało fascynujące uczucie pustki…
Bo przecież błędy są takie puste i prymitywne…

ja jestem…

ladyignis — Tue, 15 Sep 2009 13:25:10 +0000

Jestem dziś kroplą deszczu,
kwaśnego złowieszczego
Jestem dziś cieniem,
który przerażenie wzbudza o zmroku
Jestem dziś iskrą,
mogącą cały las zdławić
Jestem dziś tonem głosu,
wywołującym twe drżenie

Jestem dziś piórkiem,
które wywoła w tobie uśmiech
Jestem dziś dobrym słowem,
które cię okłamie
Jestem dziś drzazgą,
która w Tobie zaropieje
Jestem dziś winem,
które zgorzkniale ci w żyłach zatańczy

…Jestem dziś lecz nie zostanę
…Gdyż zjawą jestem twoją dziś

ladyignis — Fri, 11 Sep 2009 12:56:16 +0000

“Drzewa umierają stojąc

A ja umrę klęcząc…
Przed trawą zieloną, przed różą, przed tęczą”

...

ladyignis — Thu, 10 Sep 2009 17:26:35 +0000

„Drzewa umierają stojąc”

Serca moim biciem…

ladyignis — Thu, 10 Sep 2009 13:55:30 +0000

„BUDZISZ MNIE ŻAREM
USYPIASZ BÓLEM
BY MÓWIĆ ODEJDŹ…”

To On…stoi już tam…i czeka,
Czeka na mnie-jak nikt dotychczas…
I patrzy tylko w moją duszę, a wokoło tyle cudowniejszych…
Chce czuc tylko woń mojej skóry i tylko jej dotykać…
Lecz nie na chwilę, nie do rana-
On chce na zawsze- teraz, jutro i gdy zastanie me ciało pomarszczonym i zwiędłym niczym wieczorne maki…
To właśnie On- ten wyśniony, który mnie podniesie i poprowadzi…
To On- jedyny, prawdziwy, wyjątkowy, cynamonowy-
juz czeka i nerwowo wypatruje…
ręce wyciąga…
lecz ja Go jeszcze nie widzę…

dom, którego nigdy nie było…

ladyignis — Tue, 08 Sep 2009 11:34:01 +0000

Marzę…a to oznacza, że się spełni. Marzę jak nikt inny…
Mój dom…którego nigdy nie było.
Niewielki, bielutki z drewnianymi okiennicami. Z gankiem, na którym postawimy drewnianą huśtawkę. Poprosimy by nam ją zrobił tata, który nigdy nic dla mnie nie zrobił.
Do drewnianych drzwi będzie prowadziła kamienna ścieżka ( którą sama ułożę). A będzie wiodła przez ogród pachnący różami, wszystkimi kolorami, świeżą trawą i ziołami. Przed drzwiami wygrzewać się będzie jasny pies. Dom będzie miał kominek w saloniku bym mogła otulać się jego ciepłem i rozmyślać nad swoim szczęściem. Niedaleko przy oknie będzie pianino i dużo świec…bym mogła nadal uczyć się improwizować i delektować delikatnym brzmieniem dźwięków o północy. Później w zwiewnej koszuli tańczyłabym między antycznymi meblami i oddawała się upojnemu zawirowaniu. Kuchnia byłaby moją ukochaną. Wyczarowywałabym tam Panu wspaniałości. Pachniałoby ziołami i lawendą oraz zimnym mahoniem. Sypialnia na poddaszu gdzie pościel zawsze byłaby miękka i pachniała cynamonem i słodkim karmelem. Z tyłu domu mój ogródek warzywny z ziołami. Ich zapach uderzałby w nozdrza…
A ja dbałabym o to wszystko każdym oddechem bez wytchnienia…

Mój dom, którego nigdy nie miałam…Nibylandia

wiatr rozwiewa smutne myśli…

ladyignis — Wed, 02 Sep 2009 14:43:30 +0000

Byłam dziś z Panem na spacerze…biegliśmy między drzewami po lesie ciemną nocą. Boję się czarnych lasów…ale z Panem ani trochę. Z Panem jest bezpiecznie zawsze. Wiatr i Pańskie ciepłe słowa rozwiały moje pokaleczone przeszłością myśli. Gdy zrobiło się chłodno przytulił mnie Pan pod olbrzymim dębem i tak patrzyliśmy w niebo. Gwiazdy tej nocy świeciły jakby intensywniej, a zapach ściółki przyjemnie drażnił się z nozdrzami. Powietrze przestało pachnieć bezużytecznie i nabrało uzależniającego smaku. Delektowałam się zapachem pańskiej szyi.
Już nie chciałam płakać ani zagłuszać siebie wytrawna czerwienią Egri Bicaver. Moje oczy nagle stały się mocniej zielone, moja skóra stała sie bardziej delikatna i wyczulona na opuszki Pańskich palców, policzki pokryły się uwodzicielskimi rumieńcami a mięśnie rozluźniły się oddając się namiętności pocałunków. Czas się zatrzymał. Chłodu już nie było. Ciemność się rozświetliła…a my ogłuszeni soba poszlismy do domu…

Nie potrafię być sama, może nie chcę być sama…Nie wiem, ale odkąd skończyłam 15 lat zawsze z kimś jestem. Jeden związek się kończy…następny zaczyna. Szukam siebie w nich. Szukam odpoczynku, bezpieczeństwa, zrozumienia, ciepła…ale czy odnajdywałam miłość? Przychodzi moment gdy zaczynam się dusić…kończę, płaczę, żałuję lub nie, tęsknię ale wtedy już ktoś mnie pociesza. Powinnam pobyć sama…nauczyć się samotności. Ale nie mam tyle odwagi by zmierzyć się sama ze sobą. Nie rozumiem tego. Dlaczego od zawsze staram się zagłuszać to co jest we mnie? Moją złą przeszłość, ból, straty, wątpliwości, zranienia. Zawsze jest hałas…muzyka, tv, internet, sztuka, książki. Tak na prawdę staję się sobą tylko w tańcu…wtedy jestem naga…
Tak wiele we mnie sprzeczności, wątpliwości, bólu, smutku, którego nikt nie dostrzega…bo jestem aktorką…najlepszą bo życiową…

„fotograficzne” myślenie

ladyignis — Fri, 28 Aug 2009 14:56:25 +0000

FOTOGRAFIA…coś pięknego. Cudownie zatrzymywać w ramkach chwile szczęścia, uśmiechy, mroczne zakamarki. Tylko w pewnym momecie pojawia sie problem. Otóż ciezko uczyc sie fotografii samej. Brak mentora, kogos kto poprawialby bledy i tlumaczyłby co jest zle. Ciezko. A ja chcialabym isc dalej. Rozwijac sie…nauczyc. I w koncu byc w czyms na prawde dobra…Pokochalam fotografię, myślę, że to najwazniejsze. Ale wiedza i umiejetnosci rowniez jezeli choc troche mam zamiar z tym zwiazac swoja przyszłość.
I co tu poradzic?

Cry Cry Cry

ladyignis — Tue, 25 Aug 2009 11:15:51 +0000

spacer wokół słońca…

ladyignis — Mon, 24 Aug 2009 12:16:21 +0000

Spacerowałam wczoraj po Pana myślach, marzeniach i pretensjach. Wszystkie były gorące, palące, słoneczne bardziej lub mniej…ale wszystkie tak bardzo ukochane. Czy to możliwe by o zachodzie stąpać po rosie? Otóż ukochany możliwe…zrosiłam swoimi tęsknymi łzami całe zielone łąki pod zachodzącym słońcem. Odtańczyłam taniec melancholijny pomiędzy silnymi drzewami i zapłakałam nieudolnie. Pana słowa potrafią ranić, ale również dają ukojenie. Stąpałam po nich łagodnie, delikatnie…żeby nic nie popsuć…obiecuję. Promyki ciepłego pomarańczowego słońca otulały ścieżkę na polanie leśnej…a mi…mi było tak dobrze, tak delikatnie i rześko. Pana tam nie było…ale tańczył Pan razem ze mną. Wiem, że Pan tego nie lubi.
Dał mi Pan piękne słoneczniki. Kocham je…prawie jak słońce. Przypominają mi o nim w pochmurne dni. Przypominają mi też Pana. Kiedyś byłam Pana słońcem…dziś jestem…czym dziś jestem? Czasem pożądaniem, ciekawostką, nadzieją na lepsze dni…a czasem jestem Panną Nikt …

Nowy Panie…dlaczego się zmieniłeś?

niczego nie będzie żal…

ladyignis — Thu, 20 Aug 2009 11:11:03 +0000

” Dzień, który zaczął się marnie
marnie skończy się…
Może strułem się jabłkiem, nie wyspałem…

Kiedy patrze na to co jest
już nie przechodzą mnie dreszcze.
Już nie brakuje mi powietrza.
Już nie wołam jeszcze jeszcze jeszcze…

Kiedy pisaliśmy krwią,
że od końców naszych stóp
do końca naszych dłoni
do końca świata aż po grób,
że jakby coś, jakby coś to nic…”

Dzisiejszy poranek pachniał kojącą wilgocią marzeń, które unosiły się wokół mojej głowy tańcząc i śpiewając hymny ukochane. A ja zatańczyłam o wschodzie słońca smutny taniec, muzyką były dawne słowa, dawne marzenia i obietnice spływające po szybie zamienione w krople smutnego deszczu. Tańczyłam jak niegdyś, nie dla niego, nie dla nikogo…tylko ja…dla siebie…naga i odkryta ze wszelki uczuć i tajemnic. To było oczyszczające. Tak dawno nie tańczyłam. Kiedyś było to moim życiem…występy, musicale, spektakle, choreografie…ale dziś rano sobie przypomniałam jak bardzo to kochałam. Już nie tańczę…myślałam, że skoro zgubiłam po drodze swoją publiczność to to już nie ma sensu. Może popełniłam błąd nie wybierając tańca jako swojego kierunku… A teraz za późno…mogę tańczyć już tylko dla siebie, oczyszczając swoje ciało, myśli i duszę o wschodach i zachodach słońca…niczym czarownica malując swoją magię pod sklepieniem niebieskim.
Zatańcz ze mną ostatni taniec
Zatańcz ze mną taniec życia
Unieś mnie wysoko i zawiruj moim światem
Kocham tańczyć…

Kiedyś mówiono mi, że jestem w tym niezwykła…dlaczego nie wierzyłam i skręciłam w lewo…

Niczego nie będzie żal…prócz Pana…tańca i straconych marzeń

wzloty i upadki…

ladyignis — Mon, 17 Aug 2009 15:18:22 +0000

Ten weekend był melancholijny, a w zasadzie to ja takim go stworzyłam swoją nieudolną różdżką. Powiedział mi Pan, że jesteśmy inni… że jest przepaść…ale ja to przecież wiem, wiedziałam… Mówiłam to Panu wtedy kiedy to ja jeszcze Pana nie chciałam… a teraz Pan to widzi? Boli serce me kulawe…w żyłach znów płynie półwytrawna rzadka krew.
Odchudzę się dziś z myśli okrutnych i zatonę w radosnych opowieściach, jakiegoś pisarza. … a wieczorem nie zjem znów kolacji…bo przecież muszę wyszczupleć by być dla Pana jak kiedyś… Problem tylko w tym, że gdy mi smutno…to chcę jeść…

Zrobiłam sesję reklamową dwóm chłopakom, którzy otworzyli firmę. Sesja była w klimacie rockowym. Jestem z niej nawet zadowolona. Oni tez…to chyba najważniejsze. Może jednak kiedyś coś ze mnie będzie…jak sie to mówi.

dobry mój Boże…

ladyignis — Sat, 15 Aug 2009 09:49:08 +0000

Pani Jezu mój ukochany jakie jest przeznaczenie moje.
Gdzie droga moja prowadzi i dlaczego jest usłana kamieniami,
moje buty tak delikatne, że stopy mam już poranione.
Czy to się kiedyś skończy, czy czeka na mnie Twoja oaza bym mogła odpocząć.
Nawet jeżeli nie zasługuję, błagam Cie ukochany daj mi pewność. Pewność, że właściwą drogę wybrały moje poranione stopy. Nie chcę iść tam gdzie wszyscy, chcę płynąć pod prąd. Tylko zdechłe ryby płyną z prądem. Daj mi siłę, daj wytrwałość. Unieś mnie i prowadź. Już nie chcę sama decydować. Bo to co dobre jest wrogiem tego co najlepsze. Ty wiesz co najlepsze. Ale skąd mam wiedzieć czy żyję zgodnie z tym czego oczekujesz. Jestem przecież taka zwykła, trochę skalana, kłutliwa i przewrażliwiona, uparta i nieposłuszna. Czy ja nie potrafię?
Tak Panie…wiem… w ciszy i zaufaniu znajdę swoją moc...
Obdaruj mnie swoją mądrością…nie tą ziemską…Twoją.
Chcę być wreszcie szczęsliwa…nie ułudnie ale prawdziwie…żyć z sensem.
…wierzę w Ciebie…ale czasem zapominam wierzyć Tobie…niemądrze myślę, że wiem lepiej…

A ja przecież nie mam nic, co mogłabym dać Tobie, światu, jemu…
Mam tylko moje zaufanie i moją naiwność, wrażliwość lub przewrażliwienie… zabierz lub zmień…

Ks.Izajasza 30;15 …

jestem zmęczona dziś i jutro…może na zawsze…

ladyignis — Fri, 14 Aug 2009 12:14:06 +0000

Zmęczony burz szaleństwem

Zmęczona burz szaleństwem, jak statek pijany,
Już niczego nie pragnę, jeno wielkiej ciszy
I kogoś, kto zrozumie mój żal nienazwany,
Kogoś, kto mą bezsłowną tęsknotę usłyszy;

Kogoś, kto jasną duszą życie mi przepoi,
Iżbym w spokoju bożym wypoczęła po męce,
Kogoś, kto rozszalałe serce uspokoi,
Kładąc na moje oczy miłosierne ręce.

Idę po szczęście swoje. Po ciszę. Do kogo?
Którędy? Ach, jak ślepiec! Zwyczajnie – przed siebie.
I wiem, że zawsze trafię, którą pójdę drogą,
Bo wszystkie moje drogi prowadzą do Ciebie.

J.T.

Męczysz mnie Panie okrutnie, męczy mnie moje serce, te głosy, które przez Pana nocą słyszę. Dałam Panu wiele…jeszcze więcej sobie Pan zabrał…a zostawił mnie zmęczoną, niepewną. Kiedy to minie?
Zmęczona jestem…dziś jutro może na zawsze…
Przyjdź chociaż we śnie ukołysać moje serce skalane, odrętwiałe od łez, które oczyma już wypływać nie chcą.
Dojrzałam dzięki Panu…mój starcze. nauczył mnie Pan pic wino wytrawne. Dziś do niego dojrzałam…kołyszą się we mnie jego kieliszki. A ja cierpię…A Pan tam leży i drgnie nawet by pocałować mnie w czoło delikatne…